اقدامات اولیه برای درمان لارنژیت عمدتا"حول یک موضوع مشترک قرار دارد: استراحت صوتی و مرطوب نگه داشتن تارها. در اغلب موارد این به اندازه ی کافی برای از بین بردن عفونت های ویروسی مناسب است. اگر سرفه با خلط سبز یا زردرنگی همراه است یا ترشح پشت حلق دیده می شود،ممکن است عفونت ناشی از باکتری باشد که باید آنتی بیوتیک استفاده گردد. لارنژیتی که بدون تب، گلودرد و بدون علایم عفونی به آرامی پیش می رود،ممکن است تحریک از جای دیگر به وجود آمده باشد.

                                در اغلب موارد لارنژیت با دارو درمان می شود و  برای

                               لارنژیت تنها هیچ دلیلی به عمل جراحی وجود ندارد.

نمی توان بیش از اندازه تاکید کرد که لارنژیت تشخیص نامناسبی برای گرفتگی صوتی می باشد که بیش از دو هفته طول کشیده است.در چنین مواردی باید تارهای صوتی مورد ارزیابی قرار گیرند تا به تشخیص های افتراقی اقدام  گردد. این امر به ویژه در افراد سیگاری که خطر ابتلاء به کانسر حنجره وجود دارد،مصداق دارد.