حنجره اولین تمرکز صوت درمانی برای بیمارانی است که آواسازی ارادی برای بدست آوردن ارتعاش منظم تارآواها از طریق نزدیک کردن تارآواها با فشار هوای کافی زیر گلوت را ندارند. این ممکن ست با تلاش هایی انجام شود برای بدست آوردن رفتارهای آوایی ابتدایی یا احساساتی (مانند سرفه و خنده) بر پایه تکرار همزمان با تحریک فشار زیرگلوت با استفاده از فشار بیش از حدی که به کار برده می شود. ساپیر و آرنسون گزارش کرده اند که دست ورزی دیجیتالی حنجره سرفه را تحریک می کند و آواسازی را بر می انگیزاند و برای دو بیمار ضربه مغزی شده آواسازی با حالت نجوا موفقیت آمیز بوده است. حنجره در این افراد بدون نقص بوده و عملکرد برای بلع و دیگر اعمال حیاتی بدون مشکل بوده است. هم چنین اشاره دارند که صوت غیر طبیعی مرتبط با اختلال عملکردی لوب لیمبیک-پری فرونتال بوده است و ترجیحا با فلجی یا آپراکسی همراه بوده است. برای بیمارانی همراه با آسیب عصبی یا عضلانی که نزدیک شدن تارآواها مناسب نیست هدف اولیه افزایش بلندی، کاهش نفس آلودگی و کیفیت گرفتگی صوت با افزایش نزدیک شدن تارآواها و کاهش تنش غیر ضروری تارآواهاست.