اختلالات مهم نورولوژیکی با نزدیک شدن نامناسب تارآواها یا کم تحرکی نزدیک شدن تارآواها(Hypoadduction) همراه می شود. نوع خاص و شدید کم تحرکی نزدیک شدن تارآواها ممکن است با محل و شدت آسیب نورولویکی مرتبط باشد.

نوع کم تحرکی نزدیک شدن تارآواها با درگیری نورون های حرکتی تحتانی همراه می شود که با فلج فلاسید(ضعف) یا حرکتی، آتروفی (در موارد ALS) یا خستگی(درموارد میاستنی گراو) شناخته می شود.

در برخی از بیماران تارآواها به هم نزدیک نمی شوند و قادر به آواسازی ارادی نیستند. علت شناسی رایج برای این نوع از بیماران در افراد با ضربه مغزی ساقه مغز و CVA ساقه مغز دیده می شود. دیگر بیماران می توانند به طور جزیی تارآواها را در حین آواسازی به هم نزدیک کنند. این موضوع ممکن است به شکل یک طرفه یا دو طرفه باشد که ناشی از آسیب به عضلات نزدیک کننده تارآواها، عصبی که عصب دهی عضلات را انجام می دهد(عصب حنجره ای راجعه شاخه واگوس) یا بیماری ناشی از نورون های حرکتی ساقه مغز چون اشکال فلاسید در بیماری ALS است.