در گذشته اختلالات عملکردی صوت را با نام اختلالات سایکوژنیک می شناختند که در مقابل اختلالات عملکردی قرار می گیرد. بون و مک فارلن(Boone&McFarlane) از اصطلاح عملکردی و آرنسون(Aronson) و دیگران از اصطلاح سایکوژنیک استفاده کرده اند. بون و مک فارلن بر این باورند که اغلب بیماران یک برگشت کلی از عملکرد صوت خود را پس از 1تا3 جلسه درمانی تجربه خواهند کرد و در کل به لحاظ عملکرد طبیعی دچار مشکل هستند. اما آرنسون و دیگران بر این باورند که افراد با اختلال عملکردی صوت دارای پیشینه سایکولوژیکی چون اضطراب و افسردگی و ... هستند و بنابراین استفاده از واژه عملکردی در مورد آن ها گیج کننده تلقی می شود. این دو دیدگاه به نوبه خود طرفدارانی دارد اما آن چه مطرح است این که در بیش تر منابع از واژه عملکردی استفاده می کنند تا سایکوژنیک.