برای تسهیل با هدف تقویت بلندی و بهبودی کیفیت صوت سیستم تنفسی اصلی ترین تمرکز جهت درمان است. هدف، رسیدن به فشار زیرگلوت پایدار در حین گفتار است که با حداقل خستگی و طول مدت تنفسی مناسب همراه باشد. اولین گام ممکن است بر روی وضعیت بدن(Body Posture) برنامه ریزی شود. این موضوع ممکن است استفاده از ابزارهای حمایتی مانند بریس های گردنی، کمریندها، تخته های تنفسی یا دیگر ابزارهایی که همکاران فیزیکال تراپیست و پزشکان استفاده می کنند را در برگیرد. برای برخی از بیماران کارکرد روی حمایت تنفسی در وضعیت درازکش(Supine) موثرتر است.

در ابتدا وضعیت حمایتی بیمار به بیش ترین اندازه ممکن رسانده می شود، به آن ها آموزش داده می شود تا از طریق جدول برنامه ریزی سلسله مراتبی برای یک دم مطلوب و تقویت هوای تنفسی، نگهداری جریان هوای تنفسی برای یک مدت مناسب، کنترل میزان جریان هوای تنفسی و ایجاد سطوح مختلفی از فشار زیرگلوت اقدام کنند. روش های متنوع به بیماران جهت افزایش سیستماتیک مدت زمان و سطح فشار هوا که قادر به نگهداری آن هستند کمک شایانی می کند. دیگر تکنیک ها برای تقویت عضلات تنفسی تمرینات مقاومتی با صدای بلند و معکوس، رفتارهای متوالی تنفسی دیداری و بازدم کنترل شده می باشند. به مدت چهار هفته، تربیت تنفسی فشرده روزانه با فشار آستانه ای و با پروتکل درمانی منظم براساس اصول تئوری پلاستیسیتی نورون ها نشان داده که به طور مشخص قدرت عضلانی تنفسی در بیماران ام اس و ضایعات نخاعی بهبود یافته است.