در استروبوسکوپی معمولا" یک میکروفون روی پوست گردن بالای حنجره به کار برده می شود تا فرکانس صوت را ثبت کند.هم چنین به چراغ استروب متصل می گردد که درست کمی بعد از ثبت فرکانس فلاش می زند و تصویری ویدوئی از ارتعاشی که تارهای صوتی را می پوشاندو به عنوان امواج موکوسی شناخته شده تهیه می کند. از زمان ارتعاش تارهای صوتی که منبع صدا است، استروبوسکوپی بهترین شیوه برای ارزیابی توده ها یا اختلالات تارهای صوتی( در مقابل بد عملکردی نورولوژیکی) است.

استربوسکوپی بهترین راه برای ارزیابی اختلالاتی چون توده ها،ندول ها،کیست ها،زخم ها و دیگر اختلالاتی است که بر ارتعاش تارهای صوتی اثر می گذارند.

استربوسکوپی از نظر تکنیکی مشکل تر از یک درون بینی ساده ی اعضای بدن است و تفسیر ارزیابی همیشه درست، صحیح و قابل فهم نیست. یک چشم ورزیده نیاز دارد تا به طور دقیق ناهنجاری ها یا اختلالات کوچک را شناسایی کند.

استربوسکوپی همان لارنگوسکوپی نیست. بدون ملاحظه ی این که قبلا" لارنگوسکوپی را ترجیح می دادند ،به هر حال ،باید گقت بدون میکروفون هم زمان با منبع نور ارزیابی نمی تواند حرکت حساس ارتعاش تارهای صوتی برای تولید صوت را  مورد توجه و ارزیابی دقیق قرار دهد.