مسایل ناشی از دوره ای بودن نزدیک یا دور شدن اسپاسم حنجره ای ممکن است به طور اتفاقی رخ دهد، آن هم دوره های متناوب اسپاستیک یا تنفس بدون صوت. در موارد بیمای مایوکلنوس یا ترومور شدید آفونیا ممکن است به طور ریتمیک رخ دهد.

باید گفت که هایپرادکشن ممکن است جبران پذیر باشد. برای مثال بیمار ممکن است دچار ضعف تنفسی و یا ضعف VP باشد در این صورت هایپرادکشن از طریق جریان هوا برای بلندی مناسب مدیریت گردد. صوت خش دار، ارتفاع بالا با کاهش بلندی و ارتفاع صوت مختلف در بیماران نخاعی ام اس مشاهده می شود که با تنس های گردنی و حنجره ای و توراسیک و کلاویای فوقانی به لحاظ تنفسی مرتبط بوده و به لحاظ تنفسی در بیماران جهت تلاش برای تولید عبارات با طول جمله طبیعی تطابق می یابد.

تاثیر عمده هایپرادکشن روی قابل فهم بودن گفتار همراه با میزانی از اختلال کیفیت، فشار و تقلا و صوت خش دار است. Smitheran و Hixon گزارش کرده اند در بیماری که کیفیت صوتش در اثر آسیب سربروواسکولار دوطرفه دچار مشکل شده بود مقدار بسیار شدیدی از مقاومت حنجره ای مشاهده گردیده است. داده های آئرودینامیک و آکوستیکی به طور مشخص کاهش میزان جریان هوا و کاهش فرکانس پایه را نشان داده و میزان فرکانس پایه با هایپرادکشن در ارتباط است.