برای آموزش جهت بهبود هماهنگی تنفسی و آواسازی تکنیک های متنوعی چون آواسازی طولانی واکه و آواسازی با تحریکات تنفسی(برای مثال تحریک سپس عدم تحریک) و فید بک دیداری صداسازی(برای مثال Visi-Pitch) پیشنهاد می شود. در حین مهارت های گفتاری، بیماران تشویق می شوند عمل تنفس را بیش تر انجام دهند. هدف، کمک به بیماران است تا برونداد زبانی خود را سازماندهی کنند به طوری که قابل مدیریت بوده و هم چنین مکانیزم گفتار خود را به ترتیبی مدیریت نمایند تا به توانند بیش ترین بهره از گفتار قابل فهم را ارائه کنند. بیماران کم تحرکی در نزدیک کردن تارآواها ممکن است تشویق شوند تا بیش ترین رزونانس دهانی را تولید کرده و کیفیت و بلندی صوت خود را افزایش دهند. مکث های ویژه زبانی ممکن است به تواند به تنفس، درک گفتار و قابل فهم بودن آن کمک کند. به کارگیری ایماهای تولیدی برای افزایش بلندی صوت سندی است برای حرکات مکانیکی دهانی و حس های حرکتی دهانی که بر روی نزدیک شدن تارآواها و تون عضلانی تاثیرگذار می باشند.

در مواردی عدم کفایت VP(Velopharyngeal) مرتبط با آسیب حرکتی واگوس، جراحی یا مداخلات پروتزی ممکن است ضروری باشد برای این که حمایت فیزیولوژیکی مناسبی ارائه دهد، آن هم بعد از این که گفتاردرمانی شروع می شود. مدیریت VP و مکانیزم تولید در هر زمینه ای کاربرد دارد.