روش ها(پروسیجرها) برای انجام این موارد که احتمالا از بهترین روش ها به عنوان تکنیک ها درمانی اختلالات صوتی نورولوژیکی می باشند عبارتند از: فشار دادن(Pushing)، کشیدن(Pulling) و بلند کردن اجسام(Lifting) در حین آواسازی است. هنگامی که این تمرینات به طور منظم انجام می شوند روند کار از واکه به هجا و سپس به کلمه و در نهایت به جمله ختم می گردد. تکنیک فشار دادن کمک می کند تا قدرت عضلات نزدیک کننده بالا رود. در مواردی خاص تمرینات نزدیک کردن تارآواها شامل بخشی از روش LSVT LOUD(Lee Silverman Voice Treatmnt) برای افزایش بلندی در بیمارانی چون پارکینسون است که تارهای صوتی کمانی شده اند. تکنیک های دیگر تقویت نزدیک کردن تارآواها شامل برخورد سخت گلوت، چرخش سر به یک طرف و سپس به طرف دیگر (برای افزایش تنس عضلانی تارهای فلج شده)، دست ورزی دیجیتالی غضروف تیروئید(برای نزدیک کردن تدریجی تارها) و حرف زدن با ارتفاع بالا و سپس پائین(برای نزدیک شدن عضله کریکو تیروئید) می باشند. برخی از تکنیک ها ترکیبی از فیدبک های شنیداری و کینستتیک است تا بیمار فرابگیرد تارآواها را در حالت نزدیک شدن به هم نگه دارد و با شنیدن صدای خود کیفیت صوت را بهبود بخشد. این تکنیک آخر با استفاده از بیوفیدبک هایی مانند دیداری نزدیک شدن تارآواها از طریق ویدئو آندوسکوپی یا Visi-Pitch تسهیل می گردد.