بیماری پارکینسون به علت فقدان عصبی در سابستنشیا نیگرا است که به شکل لرزش، سفتی، کندی حرکت و نامطلوب بودن وضعیت بدن خود را نشان داده و واکنشی به بدی ترشح دوپامین است. اختلالات صوتی به علت فعالیت نامناسب اختلالات حنجره ای رایج است. در مراحل پیشرفته بیماری، مشاهدات لارینگوسکوپی ضعف حرکتی و کمانی شدن تارآواها و حرکت نامتقارن را نشان می دهد که منجر به انسداد جزیی در گلوت می گردد. هم چنین گزارش شده که در مواردی تنگی نفس و سوت همراه حالت دم مشاهده می گردد. به نظر می رسد این رویداد با بیش فعالی عضلات نزدیک کننده حنجره و تنش های عضلانی مرتبط بوده و در بیماران دیسفاژی شدید گزارش شده است.