الکتروگلوتوگرافی یا الکترولارینگوگرافی(EEG) روشی برای بررسی تماس تارآواها، میزان ارتعاش تارآوها و اختلال نظم تارآواها در حین آواسازی است. پیشرفت عمده EEG این است که فرایند فیزیولوژیک حرف زدن و آوازخواند را تفسیر نمی کند. سیگنال های اصلی از دو الکترود نوری هستند که بر روی گردن فرد بر سطح غضروف تیروئید گذاشته می شوند. خروجی ارتفاع صوت از امواج EEG به طور ویژه قابل اطمینان است، حتی حداقل تماس کوچک تارآواها در حین چرخه ارتعاشی صورت می پذیرد، چرا که امواج از تشدیدهای مسیر صوتی و نویزهای محیطی تاثیرپذیر هستند. کاربردهای اصلی EEG عبارتند از:

-تجمیع فرکانس های پایه(از نظر تعداد، نظم، اختلالات زمانی و نقاط)

-زمان صوت آغازین

-پیش و پس از آواسازی حرکات حنجره

-اطلاعات مربوط به فاز بسته شده(بیش و یا کم حرکتی)

-نیمرخ میزان صوت گفتار اختیاری(فالستو)

-راه اندازی منبع نور استروبوسکوپیک