به لحاظ مفهومی خود ارزیابی اهمیت زیادی در کاربرد کلینیکی دارد. تعریف جز به جز و دقیق برای خود ارزیابی نیاز هست تا مقایسه و همبستگی با ارزیابی های آزمایشگاه صوت انجام شود. هدف از خود ارزیابی تعیین میزان انحراف کیفیت صوت و شدت ناتوانی یا معلولیت در مهارت های روزمره و زندگی اجتماعی و احساسات ممکن انعکاس های دیسفونی است.

هدف اصلی تشخیص افتراقی انحراف کیفیت صوت(میزان حساسیت) و شدت ناتوانی/معلولیت در زندگی اجتماعی روزمره و/یا مهارت های زندگی است. شاخص معلولیت صوتی می تواند براساس واکنش های بیمار به فهرست دقیق انتخاب شده از سوال ها تجمیع شود. هم چنین پژوهشی برای احساسات ممکن انعکاس های دیسفونی می باشد. رزن(Rosen) و همکارانش، تنوع معتبر مختصری از شاخص های معلولیت صوتی را ارائه کرده اند. به هرحال برای یک پروتکل اساسی، حداقل ارزیابی می تواند توسط خود بیماران ارائه شود. احساسات آن ها در مورد کیفیت صوت و در مورد انعکاس مشکلات صوتی با توجه به فعالیت اجتماعی روزمره و فعالیت ها مطرح است. نمره صفر به معنای صوت طبیعی است و به عنوان اولین شاخص است و بدون هیچگونه ناتوانی در صوت آن هم در زندگی روزمره دومین شاخص است. نمره صد به معنای انحراف شدید صوت و ناتوانی شدید و معلولیت در فعالیت های اجتماعی روزمره که همراه بیمار می باشند، تعریف می شود. مطالعات مقایسه ای، پرسشنامه دقیق و معتبر را پبشنهاد نمی کنند.