۱/۲/۲/۲ Video Laryngo Stroboscopy

ویدیو لارینگو استربوسکوپی ابزار اصلی کلینیکی برای تشخیص علت اصلی اختلال های صوتی است ولی می تواند برای ارزیابی کیفی ارتعاش تارآواها و ارزیابی کارایی درمانی استفاده شود. استربوسکوپی یک ویدیوی درکی برای قضاوت در میزان بسته شدن، نظم حرکتی تارآواها، تقارن آن ها و امواج موکوسی است. ارتباط پارامترهای استربوسکوپی براساس ترکیبی از اعتبار و دریافت های بالینی می باشد. پارامترهای اصلی عبارتند از:

۱) بسته شدن گلوت: توصیه می شود نوع بسته شدن یا عدم آن و نیز میزان ثبت شود.

# طول تارآواها: این مهم باید مورد توجه قرار گیرد. این که ناکارآمدی ملایم وجود دارد یا خیر. حتی اگر بخش غشایی گلوت به هم می رسند. این امر در ۱۰% زنان میانسال مشاهده می شود در حالی که صدایشان طبیعی است. ۴۰% زنان تارآواها را در حین صدای بلند کاملا به هم می رسانند. 

# بطنی یا شکمی شدن تارآواها.

# نامنظمی حرکت تارآواها.

# بیضی شدن تارآواها که معمولا شامل کل تار است.

#Hower_glass Shaped.

میزان بسته شدن گلوت از اعتبار تشخیصی بالایی برخوردار است.

۲) نظم تارآواها: میزان درجه نامنظمی به لحاظ کمی با حرکات آهسته از طریق استربوسکوپی دریافت می شود

۳)موج موکوسی: میزان کمی کیفیت موج موکوسی، فیزیولوژی ساختار لایه ای تارآواها را محاسبه می کند.

۴) قرینه بودن: میزان کمی آینه ای حرکت هر دو تار. معمولا عدم تقارن باعث محدودیت کیفیت ارتعاشی یک اختلال مانند لوکوپلاکیا، کیست و ... است.

برای هر کدام از پارامترهای استربوسکوپی یک میزان چهار درجه ای استفاده می شود(۰= بدون مشکل، ... و ۳= شدید) ولی VAS نیز ممکن است مفید باشد.

از نظر کلاسیک توصیه می شود به مشاهده و ضبط تصاویر ویدئو استربوسکوپی با حالت های مختلف صداسازی توجه شود. به طور مثال میزان بسته شدن گلوت با افزایش بلندی بیش تر می شود. به هر حال این میزان به ارتفاع و بلندی راحت مربوط است. ویدئو لارینگواستروبوسکوپی اندازه گیری را انجام می دهد و به مستندسازی اثرات درمان کمک می کند.

۲/۲/۲ Vocal Fold Imaging

تصویربرداری از تارآواها