تولید گفتار انسان به انتقال صدا در مسیر صوتی مربوط می شود. طبق تئوری Source-filter[1] منشاء صوت از گلوت در مسیر تنفسی شامل تعداد زیادی فرکانس می باشد. پالایش شامل انتخاب فرکانس های اصلی برای انتقال از مسیر دهانی است. مسیر صوتی به عنوان یک تشدید کننده یا متوقف کردن از انتقال برخی فرکانس ها عمل می کند. مفهوم تشدید در یک لوله با دخالت بین امواج تأئید شده به انعکاس چندگانه پایه ریزی می شود. شبیه یک ابزار منحنی که برای یک موزیک ساخته شده، مسیر صوتی انسان منشاء فرکانس مبداء را به اشکال متنوعی تشدید می کند که همین موضوع به جنبه های آناتومیکی وابسته است که تولید صداهای گفتاری(واج ها) را معین می کند.

اغلب خوانندگان در مورد جایگاه صوت حرف می زنند و مدعی اند که برخی واکه ها جای دقیقی در مسیر صوتی دارند. تأثیری که در برخی از واکه ها به لحاظ دقیق بودن محل آن ها دارند، می تواند به محل بیش ترین فشار امواج در مسیر صوتی باشد. بنابراین مکان جایی است که باید تأثیر به حداکثر خود برسد. این همان احتمالی است که خوانندگان را  به استفاده از این تأثیر در عادت به تولید واکه قادر می سازد. دیگر نشانه های تکنیک ها در مواردی مانند خواندن در پوشش(ماسک) پایه ریزی می شوند، آن هم با استفاده از فک به عنوان یک تشدیدکننده، یا هدایت کردن مطلب در سطوحی از کام و پشت دندان های پیشین فوقانی که ممکن است به حداکثر فشار پیرامون محل دقیق در مسیر صوتی مربوط شود.


[1]) این تئوری تولید گفتار را به عنوان فرایند دومرحله ای توصیف می کند. اول منبع صدا که شامل گلوت است و دیگری مسیر صوتی که تشدید گفتار در آن انجام می شود(مترجم).