لارینژیت به التهاب تارهای صوتی ، بدون توجه به علت گفته می شود. در واقع، پزشکان آن را اصطلاحی خاص نمی دانند و تا حدودی تشخیص آن مبهم است. در مورد گرفتگی صدا که با گلو درد، سرفه و تب همراه است و تا چند روز ادامه دارد، احتمالا" لارینژیت تشخیصی مناسب است و در بسیاری از موارد منشاء آن ویروس است و درمان آن با استراحت صوتی، نوشیدن آب و دیگر اقدامات معمول می باشد. در چنین مواردی در صورت تشخیص پزشک ممکن است آنتی بیوتیک ها مناسب باشتد. 

اگر تغییرات صدا برطرف نگردد در طول مدتی که دیگر علایم سرماخوردگی و آنفلوانزا ادامه داشته باشد، علت لارینژیت باید مورد بررسی قرار گیرد. آن چه بیش تر احتمال دارد این است که عفونی نباشد، چرا که سیستم ایمنی بدن مجهز به واکنش نشان دادن به ارگانیسم های عفونی است. منشاء اصلی التهاب های تارهای صوتی ریفلکس های ناشی از معده، آلرژی هاو سیگار کشیدن(توسط خود یا دیگری) می باشد. هم چنین ممکن است مواردی از بی نظمی ها ی کوچک مثل کیست و پولیپ بر روی تارهای صوتی وجود داشته باشد که معمولا" مورد توجه واقع نمی شوند تا زمانی که تورم بیش از حد گردد. این مورد برخی از اوقات در خصوص افرادی که مکرر سرما خوردگی دارند نیز مشاهده می شود.

برخی از اوقات لارینژیت به سهولت برای توجیه هرگونه گرفتگی صدای طولانی استفاده می شود. آن چه اشتباه است نه فقط به خاطر این است که گرفتگی صدا وجود دارد بلکه آن چه مهم است این است که که گرفتگی صدا می تواند نشانه ای اولیه از بسیاری از مشکلات بزرگ باشد. اگر بهبودی تغییرات صدا بیش تر از دو تا سه هفته طول بکشد، تارهای صوتی باید توسط یک پزشک ورزیده مورد بررسی قرار گیرند. او باید قادر باشد تا دلیل خاصی برای این تغییرات ارائه نماید و درمانی را توصیه کند. 

                           لارینژیت همان گرفتگی صدا نیست. هنگامی که گرفتگی صدا

                           بیش از دو هفته ادامه داشته باشد، به ویژه بدون تب یا دیگر

                           علایم بیماری، لارنژیت ساده تشخیص مناسبی نیست.